Toruńskie pierniki od A do Z

Myśląc o Toruniu niemal instynktownie przychodzi do głowy jedno słowo – pierniki. Jest to w naszym kraju jeden z największych rodzimych, regionalnych przysmaków. Trzeba jednak pamiętać, że to z pozoru proste ciastka mają o wiele dłuższą historię i wyjątkowo dobrze strzeżoną, tajemną recepturę. Baza noclegowa w Toruniu pozwala nie tylko spokojnie spędzić czas w tym mieście ale także wprost zachęca do tego by skorzystać z okazji by spróbować pierników o tak długiej historii. Ciekawostką jest, iż noclegi w mieście piernika skierowane są dosłownie do wszystkich interesantów. Mnóstwo opcji i możliwości hotelowych znacznie ułatwia znalezienie dobrego lokum.

Piernik toruński

To, co dzisiaj uznajemy przede wszystkim, jako przysmak w dawnych wiekach nie było traktowane, jako produkt spożywczy. Ciastka były przede wszystkim wyjątkowo ekskluzywnym dziełem sztuki i rzemiosła artystycznego. Ich popularność wynikała przede wszystkim z doskonałego wykonania oraz wyjątkowości. Były one przechowywane przez bogatych kupców oraz możnowładców, jako szczególne, wysoko cenione upominki. Umieszczano je często pomiędzy przedmiotami wysokiej wartości. Ciekawostką jest fakt, że były ofiarowane polskim królom na okazję ich koronacji lub też ślubu. Te szczególne smakołyki były przygotowywane w formie wymyślnych kształtów oraz wyjątkowo bogatych zdobień. Początki ich wykonywania, swoimi korzeniami sięga aż do XIV wieku. Jednak szczyt popularności tego wyrobu przypada na okres od XVII do XVIII w. W ówczesnych czasach wyłącznie Norymbergia stanowiła konkurencję dla rzemiosła toruńskiego.

Wyrób piernika

By mógł powstać piękny i drogocenny piernik konieczne jest zaangażowanie aż trzech rożnych zdolności – przygotowanie ciasta, stworzenie drewnianej formy oraz zdobienie. Ciasto, jego receptura oraz tajniki przygotowania były owiane gęstą mgłą tajemnicy. Jedyną informacją, jaka przedostała się do szerokiej wiedzy było to, że zaczyn na ciasto dojrzewał w zamkniętych, ogromnych kadziach, które były w ciemnych piwnicach. Tak przygotowane było na tyle cenne, że wyrabiający je piernikarze nie tylko poświęcali całe swoje majątki ale także przekazywali je jako spadek czy też ślubne wiano. Przygotowaniem specjalnych form na zajmowali się snycerze. W mieście słynęli oni przede wszystkim ze zdobienia mebli, a także zdobień kościołów i domów bogatszych mieszczan. Ramki były przygotowywane przede wszystkim z drewna lipowego. Dopiero w wieku XIX zaczęto używać drewna dębowego oraz bukowego. Jednak to te pierwotne, lipowe formy, szczególnie pochodzące z wieku XVII i XVIII są dowodem na wyjątkowy kunszt przygotowujących je snycerzy.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>